Ήταν το δεύτερο σε μέγεθος και μεγαλόπρεπο ανάκτορο της Μινωικής Κρήτης, μετά την Κνωσσό. Άρχισε να κτίζεται γύρω στο 2000 π.χ. ( η περιοχή κατοικούνταν ήδη από το 3500 π.χ.) και καταστράφηκε πιθανόν από σεισμούς, γύρω στο 1700 π.χ. Αμέσως μετά άρχισε η κατασκευή, στην ίδια θέση, νέου ανακτόρου μικρότερου μεν σε έκταση αλλά πολυτελέστερου, το οποίο όμως καταστράφηκε και αυτό γύρω στο 1450 πχ από φοβερούς σεισμούς που δημιούργησε η έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Έκτοτε δεν ξαναχτίστηκε καινούργιο ανάκτορο, συνέχισε όμως τη ζωή της η πόλη της Φαιστού, σαν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Κρήτης, μέχρι το 150 π.χ. οπότε καταστράφηκε οριστικά από τη γειτονική Γόρτυνα. Στο πρώτο ανάκτορο της Φαιστού αναπτύχτηκε ο περίφημος «Καμαραϊκός ρυθμός».

Ο Καμαραϊκός ρυθμός υπήρξε ένας από τους ωραιότερους κεραμικούς ρυθμούς της Μινωικής Κρήτης, καθώς επίσης και η πρώτη Μινωική «ιερογλυφική» γραφή με κορυφαίο δείγμα της τον περίφημο δίσκο της Φαιστού, που δεν έχει διαβαστεί μέχρι και σήμερα.

Η Φαιστός ήταν μια από τις επτά πόλεις της Κρήτης που έλαβε μέρος στον Τρωϊκό πόλεμο. Στην Φαιστό επίσης άκμασε ο μεγάλος σοφός Επιμενίδης ( κατά τα τέλη του 7ου π.χ. αιώνα), ο οποίος εξάγνισε την Αθήνα από το Κυλώνειο Άγος και υπήρξε στενός συνεργάτης και σύμβουλος του μεγάλου νομοθέτη Σόλωνα.

Τα κυριότερα λιμάνια της Φαιστού ήταν αρχικά ο Κομμός και στη συνέχεια τα Μάταλα.